Over mij

Mag ik me even voorstellen?
Als je mijn blog gaat lezen, lijkt het me prettig een beeld te hebben van de persoon over wiens schouder je meeleest.

Ik ben een jonge (ondanks dat ik in 1962 geboren ben), sportieve vrouw. Ik ben de tweede van drie kinderen in een schippersgezin en heb één oudere broer en had een jongere broer. Hij overleed in 1995.

Vanwege het werk van mijn ouders heb ik een aantal jaren van mijn jeugd op een schippersinternaat doorgebracht. Dat was geen pretje, niet voor mijn ouders en niet voor mij. In 1974 zijn mijn ouders aan de wal gaan wonen omwille van de kinderen, iets waar ik ze nog altijd zeer dankbaar voor ben.

Nadat ik de HAVO had afgerond ben ik in de (voormalige) Z-verpleging gaan werken. Ik trouwde op jonge leeftijd met Jan van Veldhuizen, heb de opleiding tot Z-verpleegkundige afgerond en ben daarna fulltime moeder geworden. We hebben vier kinderen, een kwartet waar ik erg trots op ben, te weten Alida, Berdien, Jeroen en Maarten. Ondertussen is het gezin gegroeid met aanhang (Ritchie, Sander en Syta) en kleinkinderen (Dustin, Bridget en Morris). Naast moeder ben ik dus ook schoonmoeder en oma.

Toen Maarten naar de lagere school ging ben ik weer gaan leren en al snel werkte ik als doktersassistente. Een paar jaar geleden heb ik de opleiding tot praktijkondersteuner gedaan en ik werk met heel veel plezier als praktijkondersteuner in verschillende huisartsenpraktijken. Voor mijn werk ben ik ook geregeld terug te vinden op nascholingen. Ik wil graag bijblijven en houd ervan om nieuwe kennis op te doen.

In mijn vrije tijd geniet ik erg van het contact met vriendinnen, ik hou van lezen (waar ik helaas te weinig aan toe kom) en zorg voor een goede conditie door twee keer in de week te hardlopen. Daarnaast wandel ik graag, liefst lange afstanden (een week door Schotland lopen vind ik geweldig) en ook op de fiets ben ik in mijn element. In de afgelopen jaren hebben we een aantal zomervakanties fietsend en kamperend doorgebracht. Met name door Frankrijk is dat een feest.
Ik heb een brede interesse en ben altijd er altijd voor in om iets nieuws te leren of te gaan doen.  Zo heb ik een tijd geleden een cursus Frans gevolgd en zo af en toe speel ik piano (als ik in ‘the mood’ ben en er tijd voor heb). Verder vind ik fotograferen ook erg leuk (nee, ik ben geen fotograaf) en daarbij maak ik graag mooie fotoalbums. Voorheen liet ik alle foto’s afdrukken en plakte ze in, maar tegenwoordig maak ik online fotoboeken, want uiteraard ga ik met mijn tijd mee. Ik vind het ook leuk om voor vrienden te koken en dan gezellig met elkaar te tafelen en mijn jongste hobby sluit daar goed bij aan, namelijk het doen van wijncursussen.

Kortom, ik heb een druk leven. Een leven dat aan het eind van 2013 zomaar op zijn kop kwam te staan, met de diagnose: ‘hersentumor, die niet meer te genezen is’.
Over de oorzaak kan geen zinnig woord worden gezegd. Ik heb gewoon pech gehad.
Boos ben ik niet, op wie zou ik dat moeten zijn? Bij tijd en wijle ben ik wel erg verdrietig. Dat ons leven eindig is, dat weten we allemaal, maar dat die eindigheid nu ineens dichterbij komt, zonder dat ik weet hoe dicht bij, dat geeft een schok.
Het verdriet van mijn man, ouders en kinderen doet me pijn. Ik ben dol op mijn gezin en moet er niet aan denken dat ik dat straks los moet laten. Vooralsnog ga ik niet zitten somberen, maar ik ga proberen op een positieve manier in het leven te blijven staan.
Ik ervaar heel veel warmte en liefde van mensen om me heen. Dat doet me goed en geeft me echt kracht om datgene wat op mijn pad komt te dragen. Dank hiervoor!!

Inmiddels ben ik een heel aantal jaren verder sinds de diagnose en door behandeling met chemo en hyperthermie is de tumor geslonken.  Hij is zelfs stabiel en ik leef weer alsof ik een gezond iemand ben. Zo voel ik me ook. Wat me herinnert aan de tumor zijn de MRI-scans, die regelmatig gemaakt moeten worden, om te kijken of de tumor niet weer gaat groeien, want dat is bij hersentumoren helaas vaak het geval.

Waarom een blog?
Altijd al schreef ik veel op van wat er in mijn leven gebeurt, gewoon voor mezelf om nog eens terug te lezen, of niet. In de periode vlak na de diagnose van mijn tumor had ik wel heel veel te vertellen en had ik het gevoel dat ik wel een boek kon schrijven over wat ik allemaal meemaakte. Er gebeuren veel serieuze dingen, maar ook grappige en vooral verbazingwekkende dingen. Met name in de ziekenhuizen verbaast het me hoe afhankelijk je bent als patiënt en hoe je de regie over eigen doen en laten kwijt kan raken, voor je er erg in hebt.
Lees mee, huil mee, lach mee: kortom, loop een poosje met me mee als je daar zin in hebt.

Wellicht helpt deze website mensen die in een soortgelijke situatie zitten, vanwege eventuele herkenning, maar ook omdat er links te vinden zijn naar verschillende websites en artikelen waar wij informatie uit gehaald hebben.

Deze website is een project van Jan en mij samen. De tekst is van mij en Jan verzorgt de technische kant van de zaak (zelf ben ik namelijk niet zo goed in het bouwen van websites, ik heb er totaal geen verstand van), hij leest zeer kritisch mee en zorgt voor de koppeling naar de verschillende links.

Dankjewel Jan!

Inmiddels zijn mijn blogs in boekvorm uitgegeven onder de titel “Brainstorm”,
bij uitgeverij Bullseye Publishing in Weert.
Ook via mij kunt u in het bezit komen van het boek.